Ingedeeld onder: archief
Den Haag 02/07/07
Aangezien er toch nog een aantal mensen denkt dat we tussen Gent en Rotterdam weer in zeven sloten hebben gereden, nu dan eindelijk een verlossend moment gevonden om in alle rust verhaal te doen over de laatste dagen terugreis, met daarbij ook verslag van het terug zijn van een lange Vespareis.
Gent bleek al eerder een geslaagde stad te zijn met een prachtige oude binnenstad met levende en vernieuwende culturele happenings. Samen met de frisse open instelling van de inwoners zorgde het er dan ook snel voor dat we met volle teugen aan het genieten waren van de Gentse gewoonten en vooral de ontdekkingen op muziekgebied. Daarbij wel een griep voor Leo en een sterker wordend gevoel van een steeds dichterbij komend einde van een onvergetelijke vespatour.
Het optimistische schema om binnen twee weken van Baskenland naar Nederland te rijden stelde ons niet in de gelegenheid om het even rustig aan te doen, dus met haast toch gauw vertrokken en na een oneindigheid van wegomleggingen en onduidelijke kaartbeschrijvingen weer het pad gevonden op de vriendelijke plattelandsweggetjes die ook Belgie gelukkig rijk is.
Ons doel om te overnachten bij de vriendelijke camping Gerstekot bleek lastiger dan verwacht. Ons logboek, waar de overnachtplaatsen van heel de reis zijn bijgehouden, gaf namelijk het dorpje Waasmunster aan, maar na hier een uur te hebben rondgereden hebben we ons toch maar neergelegd bij het feit dat we een nieuw plekje moesten vinden. Aan de rand van een kasteeltuin hebben we zo de voorlaatste nacht doorgebracht. De volgende ochtend volgens plan dus op pad naar de laatste slaapbestemming van de tour. Reüniegetrouw betekende dit het grensplaatsje Essen, waar wij op de eerste nacht naast het aandoenlijke cafe van de 79 jarige, maar bijzonder frisse Anneke sliepen. Aangezien we het omslachtige wegennetwerk van Antwerpen maar al te goed kenden van de heenreis hebben we behoorlijk wat extra kilometers gemaakt om Essen via een omweg te bereiken. Eenmaal aangekomen besloten we ons te trakteren op de campingplaats naast het cafe van Anneke. Na wat lekker eten stapten we, acht maanden later, binnen bij Anneke en het weerzien zorgde meteen voor een emotioneel moment. Na het overhandigen van onze cadeaus, twee kleine Franse uiltjes uit Bayeux, hebben we heel de avond verhalen uitgewisseld. De volgende ochtend werden we volgens de traditie getrakteerd op een stapel witte boterhammen met gebakken eieren en hebben de belofte gemaakt volgend jaar aanwezig te zijn op haar tachtigste verjaardag. Voor wie ooit op een rustige manier naar het zuiden vertrekt en Essen passeert, raden we van harte aan om Anneke even te bezoeken…en doe haar dan de groeten van ons!
Met goedgevulde magen waren we klaar voor de tocht door Zuid Nederland. Op de dijken, door de tunnels en over de bruggen van het gemoedelijke polderlandschap borrelden allerlei zenuwen en dubbele gevoelens de Vespa in. Door maar niet teveel na te denken over het weerzien van familie en vrienden schoten we toch weer flink op en om niet te vroeg aan te komen hadden we nog even de tijd om net buiten Rotterdam pauze te houden voor een Hollands broodje oude kaas. Aangezien een klein groepje bij wijze van ontvangstcomité om acht uur klaar zou staan in het centrum en er een fotosessie midden op de Erasmusbrug op het programma stond, hebben we ons met veel passen en meten door de Rotterdamse drukte gewurmd en waren we precies op tijd terug van weggeweest.
En dan…foto’s, zoenen, lachen, huilen en vooral een heel onbeschrijflijk gevoel. Een dubbel gevoel, maar door een uitstekend gezelschap een erg gelukkig en voldaan gevoel. We zijn veilig en tevreden, met Vespa en nog altijd samen; terug!
….foto’s en meer beschrijving over het terugzijn volgen….
