Ingedeeld onder: Blogroll
Lourdes 29/04/07
Allereerst maar even beginnen met de reden dat het de laatste tijd zo stilletjes is geweest op deze site. Ookal zitten we dan nog steeds in Lourdes betekent dat niet dat de vespatour en het ontdekken van allerlei eigenaardigheden ook stilstaat. Het zwijgzame reisverslag is dan ook niet te wijten aan het gebrek aan inspiratie, maar aan telefoonverkeer en pinbetalingen. Elke zaterdag of zondag proberen we een vers stukje verslag te leveren, maar bij het schrijven wordt de connectie keer op keer verbroken en verdwijnt de tekst op ergerlijke wijze in de onbegrijpelijke zee van computertechnische flauwekul. En aangezien er niets vervelender is dan een verhaal in min of meer dezelfde woorden te herschrijven, worden de pogingen weer uitgesteld. Maar omdat we toch de nodige nieuwtjes te vertellen hebben, nu dan toch maar weer de frisse moed bijeen geraapt om met telkens opslaan en het kopieren vanuit een ander programma een serieuze poging te doen om eindelijk weereens wat te kunnen plaatsen.
In vogelvlucht zullen we de afgelopen maand doornemen om vervolgens in te kunnen gaan op een enerverende aankomende week, het vertrek uit Lourdes en tenslotte ook het einde van de Vespatour aan te kondigen.
Na de laatste update waarin we over warm weer spraken, maar sneeuwbuien verwachtten, is deze voorspelling helaas behoorlijk uitgekomen. Zonder enige inspanning van onze kant hadden we een kleine week later een prachtig wit dak. Maar daarbij was ook heel Lourdes sneeuwwit. De steile hoofdstraat van lourdes, de rue de la grotte, werd omgedoopt tot skipiste en dagelijkse hagelbuien, sneeuwstormen en rukwindgeweld zorgde voor rillende dagen en onrustige nachten. Gedurende de afgelopen maand is deze depressie gelukkig langzaam maar zeker overgegaan in een zekere en constante overgang naar heet zomerweer. Zoals al eerder besproken is ook dit geen pretje in de Vespa, dus eigenlijk zou je kunnen concluderen dat het eigenlijk nooit goed is met het vespahuisje, maar dat zouden we toch niet willen zeggen. We hebben momenteel een nieuwe, zelfgemaakte, opvouwbare en aanklikbare buitentafel die het leven met de vespa letterlijk verlengt en ook nu erg prettig maakt.
Van het weer naar politiek…aangezien we nu al zolang in Frankrijk zitten en al een aardige discussie in het frans kunnen voeren, is ook het politieke Frankrijk voor ons geen onbekend gebied meer. Met de opkomende presidentsverkiezingen, inmiddels is de eerste ronde al geweest en volgende week wordt de definitieve winnaar bekend gemaakt, hebben wij dan ook een favoriete kandidaat. Om er geen saai politiek verhaal van te maken hierbij alleen de korte mededeling dat deze kandidaat voor ons de socialistische Ségolène Royal geworden is, inderdaad een kandidate. De andere grote kanshebber is Nicolas Sarkozy, een extreem harde rechtse geweldenaar. Welnu, in het centrum van Lourdes bevind zich een deelkantoor voor Ségolènes partij waar wij geregeld langslopen. Enkele weken geleden zat dat kantoor bomvol met allemaal vriendelijke mannetjes en vrouwtjes die driftig enveloppen aan het vullen waren. Geboeid door de bedrijvigheid bleven we een beetje hangen voor de deur en voordat wij het zelf helemaal wisten zaten ook wij driftig mee te vouwen. Na een kwartiertje was het alweer over met de enveloppen en kwam de Ricard, pizza en taart op tafel. Door een aangename verbazing voor onze interesse in de franse politiek en de welwillendheid om hen te helpen, werden we constant omsingeld door gepensioneerde socialisten en werden ons de meest uiteenlopende vragen gesteld. Ergens tijdens dit borreluurtje vielen onze ogen op een pamflet met de aankondiging van een busreis naar Toulouse voor een laatste reunie met Ségolène. Enigszins aarzelend informeerden we naar dit uitje en voordat wij het wisten waren we bestempeld als eregasten. Zo klommen we een donderdag later op een parkeerterrein in Lourdes met onder andere de burgemeester van een onbetekenend bergdorpje (maartoch het blijft een burgemeester) in een gezellige bus voor een drie uur durende reis voor de ontmoeting met onze heldin. In Toulouse aangekomen luisterden we naar toespraken van allerlei socialistische figuren en tenslotte naar de laatste openbare slottoespraak voor de verkiezingen van Ségolène. Onze kamaraden uit Lourdes bleven ons overigens voorturend brood met vreselijk vieze paté aansmeren, die wij vervolgens met een flink staaltje theaterkunst smakelijk opaten. Het bleek allerminst een besloten bijeenkomst, zo’n 15.000 Fransen stonden in een benauwde hal, maar we hebben haar toch even goed kunnen zien en dat maakte het toch de moeite waard.
Ander nieuws…
Onze gezellige parking in Lourdes waar we heel de tijd staan, blijkt steeds meer een touringcarstandplaats te worden. Alle campingcars, die eerder voor een soort gezellig campinggevoel zorgden, zijn verdreven naar een betaalde parkeerplaats om de hoek en de grofmondige buschauffeurs voelen zich heer en meester op de eens zo gezellige parking. Ookal heeft de politie ons meerdere malen verzekerd dat het terrein voor iedereen toegankelijk is en niet slechts voor autobussen vinden er geregeld heftige discussies plaats. Van de politie mogen wij op een aangrenzend stukje parkeerterrein staan, maar de gezelligheid komt het allemaal niet ten goede. Totdat er enkele weken geleden een vriendelijke rood busje aangereden kwam met een engelse Peter en hond Ellie. Peter kan het gemakkelijkste beschreven worden als een spirituele filosoof met een vreselijk groot talent voor het vertellen van urenlange verhalen. Ellie kan het gemakkelijkste beschreven worden als een vriendelijke labradorachtige herder die naast Peters bus ook onze Vespa graag bewaakt. Als we ’s ochtends wakker worden ligt ze vaak rustig voor onze deur de wacht te houden. Naast alle onvriendelijke autobussen is deze interessante buurman met hond in ieder geval een aangename toevoeging aan onze parking. Het is overigens een steeds serieuzer plan om eens een uitgebreid boek te schrijven over de autobuschauffeur en zijn doen en laten op de parkings van Lourdes. De gedragingen die we dagelijks te zien krijgen, zorgt namelijk voor een eindeloze dosis verhaalstof!
Aangezien de internettijd hier bijna ten einde lijkt te gaan lopen, nemen we iets grotere stappen.
Vandaag is in Pau, op een half uurtje rijden van Lourdes, een vliegtuig geland met onder andere de ouders en het jongere zusje van Aline. Vandaag is overigens ook de laatste avond van Aline in biljardzaal ‘Le Triangle’. Morgen staat een flinke tour door Lourdes op het programma met de familie van Aline, waarna we met hen vertrekken naar een nabijgelegen huisje voor gezelligheid en ontspanning. En vooral natuurlijk het weerzien staat centraal. Na enkele dagen aldaar komen we weer terug naar Lourdes waar we voor aanstaande vrijdag ons afscheidsfeestje gepland hebben. Zaterdagochtend zullen we dan vertrekken voor een laatste stukje reizen om vervolgens rustig aan de terugreis te gaan beginnen. We willen in ieder geval nog graag de Middellandse Zee halen voor een frisse duik, al willen we ook graag nog een stap zetten in het niet gehaalde Spanje. Hoe we dit precies gaan doen is nog niet zeker, maar dat kunnen we dan weer later laten weten. Begin juni willen we dan weer graag in Nederland zijn om nog even te kunnen wennen voordat we weer een zomer aan de slag gaan op De Parade. Het plan is om ongeveer via dezelfde weg terug te reizen zoals we gekomen zijn zodat we een aantal gemaakte vrienden nog eens kunnen verassen of in sommige gevallen kunnen bedanken voor eerdere gastvrijheid.
Sentimentele terugblikken of uitgebreidere verhalen over het einde van de Vespatour komen de volgende keer wel op de site, voor nu gaan we vooral genieten van een leuke week en het vertrekken uit Lourdes. Het feit dat ons afscheidsfeestje op Dodenherdenking valt, en het vertrek op Bevrijdingsdag lijkt een vreemde speling van het lot te zijn.
wordt vervolgd!
