Ingedeeld onder: Blogroll
Lourdes 18/03/07
Nog even geen nieuwe fotosessie; niet vanwege gebrek aan interessante beelden, maar vanwege het feit dat we na elke foto een nieuwe batterij in ons apparaat moeten plaatsen. Maar we blijven af en toe een aardig plaatje schieten en er komt een dag dat we de site weer opleuken met nieuwe foto’s. Voor nu dus slechts een nieuw geschreven stukje in de hoop dat in sommige gevallen de beelden er vanzelf bij verschijnen.
Wij hebben inmiddels te horen gekregen dat de lente ondertussen Nederland bereikt heeft, daar kunnen wij hier een aardig woordje over meepraten. De warmste dag tot nu toe hebben wij met 27 graden mogen meemaken, dat was dan wel een uitzondering, maar het is hier aangenaam vertoeven met het zonnetje in de bergen. Het dak van de Vespa is nog steeds donkerrood en dat zorgt zo nu en dan ook voor flinke broeikasverschijnselen. Onze thermometer in de Vespa gaat tot 40 graden, maar dat lijkt niet langer toereikend. Reden genoeg om een kluswinkel te hebben opgezocht en binnenkort over te gaan tot actie. Helaas vertellen de kranten nu weer dat er volgende week sneeuw wordt verwacht in Lourdes. Jaja, maart roert ook in Frankrijk zijn staart!
Binnenin de vespa verandert er weinig, de optimale inrichting lijkt bereikt te zijn en dat zorgt voor een aangenaam verblijf. Er blijft natuurlijk een groot verschil met de reizende huizen die zich vaak naast ons stallen, maar dat is dan maar het vespaleven. Op l’esplanada du paradis, de plek in Lourdes waar de campingcars gestald mogen worden, worden we vaak benaderd door nieuwsgierigen die schuchter dichterbij komen om ons vervolgens al snel te overspoelen met de meest uiteenlopende vragen. Zo krijgen we zo nu en dan potten zelfgemaakte pastasaus van enthousiaste Italianen aangeboden, vissers dringen ons hun zojuist gevangen buit op en onlangs werden we gefotografeerd door de fotograaf van een gerenommeerd tijdschrift over campingcars. Die foto’s volgen tzt iig!
Helaas gebeuren niet alle toenaderingen discreet. Zo werden wij vanochtend onaangenaam verstoord door het uitbundige geronk van een reusachtige touringcarbus. Pal naast ons rustige plekje werd de hoofddeur en het bagageruim geplaatst en binnen enkele minuten bevonden er zich ongeveer honderd uitbundige Chinezen om de Vespa waarin wij een beetje aan het uitdutten waren. Gegil en gekrijs maakte al snel plaats voor een handeling die wij al vaker hebben ervaren. Men blijkt het namelijk ongeloofelijk te vinden dat een voertuig op drie wielen gewoon kan blijven staan. Dit wordt vervolgens getest door, eerst zachtjes en daarna steeds harder, tegen de Vespa aan te duwen. “Gaan we weer”, zeggen we tegen elkaar. Vervolgens staan de kinderen blij tegen de zijkanten aan te slaan en ons geroep om op te houden met deze onbeleefde confrontatie lijkt hen alleen maar meer aan te moedigen. Dus zit er niks anders op dan de klep open te gooien. Met wild geroep proberen we duidelijk te maken dat het op zijn minst onbeschoft is om zo met ons huisje om te gaan. Maar de chinezen zien zich eerder beloond omdat zij nu ook het interieur mogen aanschouwen en pakken ogenblikkelijk hun camera. Verslagen rollen we de Vespa naar een rustiger plekje om maar een ontbijt klaar te maken. Uitslapen zat er niet bij vanochtend, terwijl de deuren van Aline’s barretje gisteravond pas om drie uur dicht gingen en we daarna samen nog ruim een uur aan de schoonmaak moesten. Achja, c’est blijkbaar la vie!
Een ander opvallend fenomeen in het Lourdische leven vormen de grote groepen bedelaars die zich hier bevinden. Al eerder zagen wij ’s ochtends dure auto’s groepen arm geklede mensen uitladen die wij vervolgens op de straat terugzagen met uitgestoken hand. Geboeid door deze verschijning besloten we op onderzoek uit te gaan. Een andere groep bedelaars heeft vlakbij het campingcarterrein een tentenkamp opgezet. Het enigszins nomadische voorkomen van de Vespacar zorgde er al snel voor dat een vrolijke Frans compleet met goedkoop bier in blik en een zwerm honden een praatje met ons kwam maken. Zij hadden die avond een feest in het tentenkamp en nodigde ons uit om langs te komen. Geboeid door het fenomeen en in de veronderstelling dat we beter iedereen te vriend kunnen houden, namen we de uitnodiging aan. Die avond luisterden we naar hun verhalen. De groep drinkt de hele dag door en zit het liefste bij de geldautomaten (de portemonnaie is dan al uit de broek). Het is elke dag feest en ze hebben het dan ook prima naar hun zin. Het tentenkamp mag voor onbepaalde tijd van de politie blijven bestaan en op het mooie stukje groen voelen zij zich helemaal thuis. Maar er moet ook gewerkt worden, want ze benadrukken dat ze het wel degelijk zien als werken, en hard ook! Natuurlijk wilden wij weten wat het opbrengt. Op een goede dag verdienen zij tussen de 100 en 150 euro per persoon. “En jullie?” wilden zij weten, met een trotste glimlach. “Ongeveer 60 euro voor een dag hard werken, maar ik zou voor geen goud willen ruilen.” Want we gaan natuurlijk niet een potje zitten liegen. Ons verschil van mening over deze kwestie kwam de sfeer niet geheel ten goede dus we besloten het maar even te laten voor wat het was. “En hebben jullie dan wel dromen?” Die hadden ze gelukkig wel. De één vertrekt na het seizoen naar Chili om op te gaan in de natuur en de ander gaat zijn geluk zoeken in Canada. Hun drankprobleem zagen ze ook wel in toen wij hiernaar vroegen; ze proberen op elkaar te letten, zeiden ze, terwijl er weer een halve liter werd opengetrokken. Enkele uren later namen we op een een vriendschappelijke manier afscheid en sindsdien steken we altijd onze handen naar elkaar op als we deze nomadische bietsers passeren, die op hun manier ook de handen uit de mouwen steken!
Mede omdat de eerste poging van deze update verloren is gegaan aan de knulligheid van computertechnische gebreken, en omdat een aanzienlijk deel van de stamgasten behoorlijk zit te azen op de openbare computer met gratis internet, laten we deze sessie voor wat het is. Maar blijf de site in de gaten houden, want wordt gauw vervolgd!
